چشماشو باز کرد ، عجب تاریک بود اینجا ...چند دقیقه بی اختیار به مغزش فشار آورد تا یادش بیاد کجاست. بلاخره یادش اومد " خانه ی معلم درکه  " بود. وسط رختخوابش نشست ، دستاشو روی صورتش گذاشت و بو کشید ، هنوزم بوی علف تازه رو میداد. با خودش گفت : کاش بیدار نمیشدم...

دلش می خواست که بازم بخوابه ،اما مطمئن بود که فکر و خیالای جورواجوردیگه نمیذارن که بخوابه.

بلند شد و از پنجره بیرون و نگاه کرد . مردم داشتن سرخوش و خندون به طرف کوه میرفتن...

" پارسال درست این وقتا بود که با هم اومده بودن اینجا و دوتایی صبحونه خورده بودن و کلی بیخودی خندیده بودن " . مثل خواهر نداشته اش می مونست . سالها بود که روز و شبشونو باهم گذرونده بودن، توی ناخوشی هم گریه کرده بودن و شریک خوشی هم بودن . حالا ،  یک سال از خیانتی که بهش کرده بود میگذشت!

 دیگه باورش شده بود که همه ی دارو و ندارشو اون با دوست پسرش برده و شرکتی که برا دایر کردنش همه ی زندگیشو گرو گذاشته بودو یه شبه ویرون کرده و بی هیچ نشونی رفته ، و کلی قسط و قرض و چک  ... کوفت و زهر مار براش جا گذاشته...

نمیدونست اصلا برای چی اومده اینجا و داره خاطرات مرده رو از تو گور میکشه بیرون . خاطرات کسیکه ازش متنفره...بارها پیش خودش گفته بود : "حتما الان با اون پولا یه زندگیه خوب برا خودش ساخته و داره به حماقتم قاه قاه میخنده... "

غافل ازینکه ، نمیدونست " اون دختره ی احمق در مقابل مکر و حیله ی پسری که از خودش مکار تر و حیله گر تره کم میاره و دست از پا درازتر ، وسط بیابونی که خیلی از مسیر جاده ی اصلی پرت تره مث یه مرغ سرش بریده میشه و میسوزه... طوریکه جسدش شناخته نشده..."